دختری از دیار تنهایی

برو بمیر

talae-nab — Fri, 11 Jul 2008 08:41:18 GMT

خسته ام از لبخند اجباری خسته ام از حرفای تکراری
خسته از خواب فراموشی زندگی با وهم بیداری

این همه عشقای کوتاه و این تحمل های طولانی
سرگذشت بی سرانجام گمشدن تو فصل طوفانی

حقیقت پیش رومون بود ولی باور نمیکردیم
همینه روز روشن هم پی خورشید می گردیم

نشستیم روبروی هم تو چشمامون نگاهی نیست
نه با دیدن نه با گفتن به قدر لحظه راهی نیست

من و تو گم شدیم انگار تو این دنیای وارونه
که دریاشم پر از حسرت همیشه فکر بارونه

سراغ عشقو می گیریم تو اشک گریه ی آخر
تو دریای ترک خرده میون موج خاکست

برگرد و خاطراتم را هم با خودت ببر

talae-nab — Sun, 13 Apr 2008 06:15:18 GMT

پٌرم از غرور شکسته...

پٌرم از پرهاي پرواز بسته ....

پٌرم از عشق به زنجير کشيده..

با لبهاي خونين...

با مژگان غرق در اشک...

و قلبي....هنوز پر احساس...

ميروم.....

به افق هاي دوري که هميشه مرا آنجا مي خواستي ...

ميروم به دور دست ها..

ميروم که خاطره ء ديگري شوم در دفتر سرنوشتت...

ميروم..تا شايد پرندهء وجودت در نبود من پرواز رو از سر بگيره...

تا شبهاي تاريکت پر از روشني باشه..

گويا که وجود من نمي گذاشت تو به حقيقت برسي...

برو...

که هيچ غير از روشنايي نخواهي ديد...

برو که من تمام سهم تاريکي ات را در دو دست کوچک ام نگه داشته ام.

برو...

اما نه....

برگرد...

برگرد و خاطراتم را هم با خودت ببر...

برگرد.....

من در ميان اين همه خاطره مدفون شده ام...

برگرد...نجاتم بده...

برگرد...

برگرد برگرد و خاطراتم را هم با خودت ببر...

رفتي كه رفتي به درك

talae-nab — Thu, 06 Mar 2008 06:47:18 GMT

حالا حقته بري يه گوشه اي زار بزني

از غم نبودنم هي داد و فرياد بزني

از خدا اينو مي خوام هميشه آواره بشي

واسه درمون دلت دنبال راه چاره شي

حيف قلبم كه يه روزي دادمش به تو امانت

چشماي باروني من كرده بودش به تو عادت

به خدا جهنمم جايي واسه تو نداره

حيف آتيش كه بخواد روي سر تو بباره

سلام آخر

talae-nab — Sun, 03 Feb 2008 20:11:18 GMT

سلام ای غروب غریبانه دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن عشق

خداحافظ ای قطره شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب

تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

تو را می سپارم به رویا فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد

به دل می سپارم تو را تا نمیرد

اگر چشم واژه از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی

اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نوبهار همیشه

همیشه با تو

talae-nab — Sun, 02 Dec 2007 13:52:18 GMT

معنای زنده بودن من ، با تو بودن است

نزدیک ، دور

سیر ، گرسنه

رها ، اسیر

دلتنگ ، شاد

آن لحظه ای که بی تو سرآید مرا مباد !

مفهوم برگ من

در راه سر فرازی تو ، در کنار تو

مفهوم زندگی است ،

معنای عشق نیز

در سرنوشت من

با تو ، همیشه با تو ، برای تو ، زیستن

بر شانه های تو

talae-nab — Sun, 02 Dec 2007 13:35:18 GMT

وقتی که شانه هایم

در زیر بار حادثه می خواست بشکند

یک لحظه

از خیال پریشان من گذشت

« بر شانه های تو ...»

بر شانه های تو می شد اگر سری بگذارم

وین بغض درد را

از تنگنای سینه بر آرم

به های های

آن جان پناه مهر

شاید که می توانست

از بار این مصیبت سنگین

آسوده ام کند .

دلم می خواست

talae-nab — Mon, 24 Sep 2007 20:57:18 GMT

دلم می خواست : بند از پای جانم باز می کردند

که من ، تا روی بام ابرها ، پرواز می کردم ،

از آنجا ، با کمند کهکشان ، تا آستان ِ عرش می رفتم

در آن درگاه ، درد خویش را فریاد می کردم !

که کاخ صد ستون کبریا لرزد !

مگر یک شب ، ازین شبهای بی فرجام ،

ز یک فریاد بی هنگام

به روی پرنیان آسمان ها - خواب در چشم خدا لرزد !

دلم می خواست دنیا رنگ دیگر بود

خدا ، با بنده هایش مهربان تر بود

ازین بیچاره مردم یاد می فرمود !

دلم می خواست زنجیری گران ، از بارگاه خویش می آویخت

که مظلومان ، خدا را پای آن زنجیر

ز درد خویشتن آگاه می کردند .

دلم می خواست دنیا خانه ی مهر و محبت بود

دلم می خواست مردم ، در همه احوال با هم آشتی بودند .

طمع در مال یکدیگر نمی کردند

کمر بر قتل یکدیگر نمی بستند

مراد ِ خویش را در نامرادی های یکدیگر نمی جستند ،

چه شیرین است وقتی سینه ها از مهر آکنده است

چه شیرین است وقتی ، آفتاب دوستی ، در آسمان دهر تابنده است .

چه شیرین است وقتی ، زندگی خالی از نیرنگ است .

دلم می خواست دست مرگ را ، از دامن ِ امید ما ، کوتاه می کردند !

در این دنیای بی آغاز و بی پایان

در این صحرا ، که جز گرد و غبار از ما نمی ماند

خدا ، زین تلخکامی های بی هنگام بس می کرد !

نمی گویم پرستوی زمان را در قفس می کرد !

نمی گویم به هر کس بخت و عمر جاودان می داد ؛

نمی گویم به هر کس عیش و نوش رایگان می داد ؛

همین ده روز هستی را امان می داد !

دلش را ناله ی تلخ سیه روزان تکان می داد !

دلم می خواست عشقم را نمیکشتند

صفای آرزویم را - که چون خورشید تابان بود - می دیدند .

چنین از شاخسار هستیم آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب را پر پر نمی کردند .

به باد نامرادی ها نمی دادند .

به صد یاری نمی خواندند

به صد خواری نمی راندند .

چنین تنها ، به صحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند .

دلم می خواست یک بار دگر او را کنار خویش می دیدم .

به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم ،

دلم یک بار دیگر ، همچو دیدار نخستین ، پیش پایش دست و پا می زد .

شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هوی می کرد .

غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو می کرد ،

دلم می خواست دست عشق - چون روز نخستین - هستی ام را زیرورو می کرد .

دلم می خواست سقف معبد هستی فرو می ریخت

پلیدی ها و زشتی ها ، به زیر خاک می ماندند ،

بهاری جاودان آغوش وا می کرد .

جهان در موجی از زیبائی و خوبی شنا می کرد !

بهشت عشق می خندید .

به روی آسمان آبی آرام ،

پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند .

به روی بام ها ، ناقوس آزادی صدا می کرد ...

مگو « این آرزو خام است ! »

مگو : - « روح بشر همواره سرگردان و ناکام است . »

اگر این کهکشان از هم نمی پاشد ؛

وگر این آسمان در هم نمی ریزد ؛

بیا تا ما « فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم . »

به شادی : « گل بر افشانی و می در ساغر اندازیم ! »

باور نکن تنهاییت را

talae-nab — Sun, 16 Sep 2007 21:12:18 GMT

باور نکن تنهاییت را من در تو پنهانم تو در من

از من به من نزدیکتر تو از تو به تو نزدیکتر من

باور نکن تنهاییت را تا یک دل و یک درد داری

تا در عبور از کوچه ی عشق بر دوش هم سر می گذاریم

دل تاب تنهایی ندارد

باور نکن تنهاییت را هر جای این دنیا که باشی

من با توام تنهای تنها

من با توام هر جا که هستی حتی اگر با هم نباشیم

حتی اگر یک لحظه یک روز با هم در این عالم نباشیم

این خانه را بگذار و بگذر با من بیا تا کعبه ی دل

باور نکن تنهاییت را من با توام منزل به منزل

دست های به هم نرسیده

talae-nab — Sat, 08 Sep 2007 20:27:18 GMT

از دل و دیده گرامی تر هم آیا هست ؟

دست ، آری ، ز دل و دیده گرامی تر : دست !

زین همه گوهر پنهان و نهان در تن و جان ، بی گمان دست گرانقدرتر است .

هر چه حاصل کنی از دنیا ، دستاوردست !

هر چه اسباب جهان باشد ، در روی زمین ، دست دارد همه را زیر نگین ؟!

سلطنت را که شنیده است چنین ؟!

شرف دست همین بس که نوشتن با اوست !

خوشترین مایه ی دلبستگی من با اوست .

در فروبسته ترین دشواری ، در گرانبارترین نومیدی ، بارها بر سر خود ، بانگ زدم :

هیچست ار نیست مخور خون جگر ، دست که هست !

بیستون را یادآر ، دست هایت را بسپار به کار ، کوه را چون پر ِ کاه از سر راهت بردار !

وه چه نیروی شگفت انگیزی است ،

دست هائی که به هم پیوسته است !

به یقین ، هر که به جای ، درآید از پای

دست هایش بسته است !

دست در دست کسی ، یعنی : پیوند دو جان !

دست در دست کسی ، یعنی : پیمان دو عشق !

دست در دست کسی داری اگر ، دانی ، دست ، چه سخن ها که بیان می کند از دوست به دوست .

چون به رقص آئی و سرمست برافشانی دست ،

پرچم شادی و شوق است که افراشته ای !

لشکر ِ غم خورد از پرچم دست تو شکست !

دست ، گنجینه ی مهر و هنر است :

خواه بر پرده ی ساز ، خواه در گردن دوست ، خواه بر دنده ی چرخ ،

خواه بر دسته ی داس ، خواه در یاری نابینائی ، خواه در ساختن فردائی !

آنچه آتش به دلم می زند ،اینک ، هردم ، سرنوشت بشر است ،

داده با تلخی ِ غم های دگر دست به هم !

بار ِ این درد و دریغ است که ما

تیرهامان به هدف نیک رسیده است ، ولی

دست هامان ، نرسیده است به هم !

خسته

talae-nab — Sat, 09 Jun 2007 11:18:18 GMT

دلي خسته دارم
خسته از بازي روزگار
خسته از نا مردي ها
خسته از روز هاي بي فروغ
خسته از نوميدي مفرط
خسته از روز هاي تكراري
خسته از هوايي بسته
خسته از دلي شكسته
خسته از هوايي كه سنگيني آن را در نفس هايم احساس مي كنم
و تنها چيزي كه شايد بتواند خستگي را از من دور كند : اميد به آينده
اما چه اميدي چه حالي چه وضعي
اين همه خستگي وجود داره يه چيز ديگه هم بهش اضافه بشه
چيزي كه تمام وجودت رو تسخير كنه
احساس رو در وجودت خفه كنه
صبر و تحمل رو ازت سلب كنه
آسايش رو ازت بگيره
روال معمولي زندگي رو از يادت ببره
و طوري باشه كه همش تو فكر باشي
هميشه تو افكار خودت غوطه ور باشي
و گاهي اوقات حضور ديگران رو كنارت حس كني
و هيچ چيزي برات مهم نباشه الا ......................