خانه اي ازنور

وباز در انتهاي اين كوچه خانه خواهم ساخت
خانه اي از آب
خانه اي از نور
ودر سقف آن ستاره خواهم كاشت
ودروازه اي از تارهاي ابريشم
وپنجره اي از دانه هاي مرواريد
براي هر قدمت از موي سر
كرانه خواهم كرد
به فصل عشق
در هنگام نور باران بهار
وبا لبخندي از نو
حضور گرم تورا
نور باران خواهم كرد

از سروده های دوسته خوبم ( زیرک )

 زندگي رسم خوشاينديست .

 زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ پرشي دارد اندازه عشق .

زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود .

زندگي حس غريبي ست كه يك مرغ مهاجر دارد

گفتمش آغاز درد عشق چيست؟ گفت آغازش سراسر بندگيست ***

گفتمش پايان آن را هم بگو گفت پايانش همه شرمندگيست ***

گفتمش درمان دردم را بگو گفت درماني ندارد، بي دواست ***

گفتمش يک اندکي تسکين آن گفت تسکينش همه سوز و فناست***

غوغای ستارگان

امشب در سر شوری دارم امشب در دل نوری دارم
باز امشب در اوج آسمانم باشد رازی با ستارگانم
امشب یکسر شوق و شورم از این عالم گویی دورم
از شادی پر گیرم که رسم به فلک سرود هستی خوانم در بر حور و ملک
در آسمانها غوغا فکنم سبو بریزم ساغر شکنم
با ماه و پروین سخنی گویم وز روی مه خود اثری جویم
جان یابم زین شبها
ماه و زهره را بطرب آرم از خود بی خبرم ز شعف دارم
نغمه ای بر لبها
امشب در سر شوری دارم امشب در دل نوری دارم
باز امشب در اوج آسمانم باشد رازی با ستارگانم
امشب یکسر شوق و شورم از این عالم گویی دورم
 

با امیدی گرم و شادی بخش با نگاهی مست و رویایی

دخترک افسانه می خواند نیمه شب در کنج تنهایی

                     **********

بی گمان روزی ز راهی دور می رسد شهزاده ای مغرور

می خورد بر سنگفرش کوجه های شهر ضربه ی سم ستور باد پیمایش

                    **********

می درخشد شعله خورشید بر فراز تاج زیبایش

تارو پود جامه اش از زر سینه اش پنهان به زیر رشته ای از در و گوهر

                    **********

می کشاند هر زمان همراه خود سویی باد..... .پرهای کلاهش را

یا بر آن پیشانی روشن حلقه ی موی سیاهش را

                   *********

مردمان در گوش هم آهسته می گویند آه ...او با این غرور و شوکت و نیرو

در جهان یکتاست «بی گمان شهزاده ای والاست »

                 **********

دختران سر می کشند از پشت روزنها گونه هاشان آتشین از شرم این دیدار

سینه هاشان لرزان و پرغوغا در تپش از شوق یک پندار

                **********

شاید او خواهان من باشد لیک گویی دیده ی شهزاده زیبا

دیده ی مشتاق آنان را نمی بیند او از این گلزار عطر آگین برگ سبزی هم نمی چیند

               *********

همچنان آرام و بی تشویش می رود شادان به راه خویش

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه ی سم ستور باد پیمایش

             **********

مقصد او........ خانه ی دلدار زیبایش

            *********

مردمان از یکدگر آهسته می پرسند   کیست پس این دختر خوشبخت ؟

ناگهان در خانه می پیچد صدای در سوی در گویی ز شادی می گشایم پر

            ********

اوست........ آری........ اوست

آه ...ای شهزاده ای محبوب رویایی نیمه شبها خواب میدیدم که می آیی .

زیر لب چون کودکی آهسته می خندد  با نگاهی گرم و شوق آلود بر نگاهم راه می بندد

           *********

ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهر زیبایی ای نگاهت باده ای در جام مینایی

آه ...بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله ی خوشرنگ صحرایی  ره بسی دور است

           *********

لیک در پایان این ره........ .قصر پر نور است

می نهم پابر رکاب مرکبش خاموش  می خزم در سایه ی ان سینه و آغوش

        **********

می شوم مدهوش . باز هم آرام و بی تشویش

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه ی سم ستور باد پیمایش

       **********

می درخشد شعله ی خورشید بر فراز تاج زیبایش

می کشم همراه او زین شهر غمگین رخت  مردمان با دیده ی حیران

زیر لب آهسته می گویند  « دختر خوشبخت !.....»