تبليغاتX
دختری از دیار تنهایی

پلکهای مرطوب مرا باور کن

این باران نیست که می بارد ، صدای خسته ی من است که از چشمانم بیرون می ریزد .

+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام شهریور 1385ساعت 12:34 بعد از ظهر توسط آلاله جون |


خانه اي ازنور

وباز در انتهاي اين كوچه خانه خواهم ساخت
خانه اي از آب
خانه اي از نور
ودر سقف آن ستاره خواهم كاشت
ودروازه اي از تارهاي ابريشم
وپنجره اي از دانه هاي مرواريد
براي هر قدمت از موي سر
كرانه خواهم كرد
به فصل عشق
در هنگام نور باران بهار
وبا لبخندي از نو
حضور گرم تورا
نور باران خواهم كرد

از سروده های دوسته خوبم ( زیرک )

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم شهریور 1385ساعت 9:27 قبل از ظهر توسط آلاله جون |


شبی از پشت یک تنهایی غمناک و بارانی

تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

**********

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت

 دعا کردم

**********

و تو در آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویائی

**********

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

+ نوشته شده در دوشنبه بیستم شهریور 1385ساعت 9:35 قبل از ظهر توسط آلاله جون |


تو همون حس غریبی که همیشه با منی                                                 

                                 تو بهونه ی هر عاشق واسه زنده بودنی

تو امید انتظاری تو دلای نا امید                                                         

                                   حس دیدن ستاره تو شبای نا پدید

  چه غریبونه گذشتن جمعه های سوت و کور                                              

                                      هنوز اما نرسیدی ای تجلی ظهور

"میلاد حضرت مهدی بر تمامی عاشقانش مبارک "

+ نوشته شده در شنبه هجدهم شهریور 1385ساعت 11:24 قبل از ظهر توسط آلاله جون |


چه شبها تا سحر نام تورا از دل صدا کردم ....

                                                   دلم را با جنون بی کسی ها آشنا کردم ....

نفهمیدم چه رنگی دارد این شب های شیدایی ....

                                                    که قلبم را فقط با خاطراتت مبتلا کردم ....

چه حسی بود در قلبم شبیه کوچه برفی ....

                                                   به راه کوچه برفی تورا از خود جدا کردم ....

نفهمیدم که می میرم نباشی مثل پروانه ....

                                                   تو را من در ته این کوچه برفی رها کردم ....

 

+ نوشته شده در جمعه هفدهم شهریور 1385ساعت 9:54 قبل از ظهر توسط آلاله جون |


 بخاطر تمام خنده هايي که از صورتم گرفتي ....

بخاطر تمام غمهايي که بر صورتم نشاندي .... نمي بخشمت ....

 بخاطر دلي که برايم شکستي .... .. بخاطر احساسي که برايم پرپر کردي ..... نمي بخشمت....

بخاطر زخمي که بر وجودم نشاندي ..... بخاطر نمکي که بر زخمم گذاردي ....

و مي بخشمت بخاطر عشقي که بر قلبم حک کردي .....

+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم شهریور 1385ساعت 9:54 قبل از ظهر توسط آلاله جون |


هر چه کردم نشوم از تو جدا بدتر شد                از دل ما نرود مهر و وفا بدتر شد

 مثلا خواستم اين بار موقر باشم                       و به جاي تو بگويم که شما بدتر شد

اين متانت به دل سنگ تو تاثير نکرد                 بلکه برعکس فقط رابطه ها بدتر شد

آسمان وقت قرار من و تو ابري بود                     تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

چاره دارو و دوا نيست که حال بد من                بي تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد

روي فرش دل من جوهري از عشق تو ريخت          آمدم پاک کنم عشق تو را بدتر شد

 

+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم شهریور 1385ساعت 9:41 قبل از ظهر توسط آلاله جون |