آنكس كه مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود كه به شوق من آمده باشد

رهگذري بود كه روي برگهاي خشك پاييزي راه مي رفت

صداي خش خش برگها همان آوازي بود كه من گمان مي كردم ميگويد: دوستت دارم.

تو ميروي و من فقط نگاهت ميکنم تعجب نکن که چرا گريه نميکنم

 بي تو يک عمر فرصت براي گريستن دارم

اما براي تماشاي تو همين يک لحظه

باقي است.

سازنده ترين كلمه گذشت است ... آن را تمرين كن .

پرمعني ترين كلمه " ما " است ... آن را به كار ببر.

 عميق ترين كلمه "عشق" است ... به آن ارج بنه.

بي رحم ترين كلمه "تنفر " است ... از بين ببرش.

سركش ترين كلمه" تنفر" است ... با آن بازي نكن.

خودخواهانه ترين كلمه " من " است... از آن حذر كن.

ناپايدارترين كلمه " خشم" است... آن را فرو ببر.

مثل شقايق كوتاه اما زيبا زندگي كن

مثل پرستو طولاني اما استوارو با هدف مهاجرت كن

مثل شمع بسوز اما به دوستان روشنايي ببخش

 مثل پروانه دردناك اما عاشقانه بمير.

در يک روز خزان پاييزي پرستويي را در حال مهاجرت ديدم به او گفتم: چون به دياريارم ميروي به او بگو دوستش دارم و منتظرش مي مانم. بهار سال بعد پرستو نفس نفس زنان آمد و گفت: دوستش بدار ولي منتظرش نمان

يادته سوار قايق شديم قايقي كه سوراخ شد وسط دريا ترسيدي غرق بشيم

 و من همه ي آبها رو خوردم دريا خشك شد ماهي ها مردند

 و تو زنده ماندي

اگه یک روز فکر کردی نبودن یه کسی بهتر از بودنشه

چشماتو ببند و اون لحظه ای که اون کنارت نباشه رو به خاطر بیار

 اگه چشمات خیس شد بدون داری به خودت دروغ میگی و هنوز

 دوستش داری

هميشه در عشق فاصله هايی است ! فاصله هايی كه در ابهام غرقند ! لحظاتی به تماشايم بنشين ، اين تنها دلخوشی من در خلوت جاودانگی است .

سكوتم را به رؤيايت گره بزن و اندوهت را به بيكرانم جاری ساز .

به تماشايم بنشين ، اما نزديك مشو كه چيزی جز آوای مرگ و فريادی جز تنهايی نخواهی شنيد و افقی جز نيستی نخواهی ديد .

اين دوزخ سوزان برای تنهايی و غم من است ، اگر در عين تشنگی نمينوشم و در بغض نميگريم ، از اين ميترسم كه دانه ای بر سينه ام برويد و خلوتم را برچيند.

سالها پيش از کنار دريا عبور کردي،

اما هنوز

 امواجش براي بوسيدن جاي پايت مي آيند

 و مي روند .

بايد به سمت ماه شليك كرد شايد تيرمان به هدف نخورد

ولي نبايد نگران شد چرا كه لا اقل در ميان ستاره ها فرود خواهد آمد

نمي نويسم ..... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني

 حرف نمي زنم .... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي

 نگاهت نمي كنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني

صدايت نمي زنم ..... زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است

فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام

تنهايي رو فقط با بغض پنجره اي ميشه اندازه گرفت که از پشت اون همه غربتت رو مي بيني ؛

غربتي که در ميان انبوه دوستانت داري.

و قناري خاموش دلت به اندازه تنهايي اون پنجره مي خونه.

 و من تازه طعم تنهايي رو احساس کردم.

نیمه گم شده من؟

دلتنگی ابر و گریه بارون
یک شب سرد و شر شر ناودون
یک مرداسیر و یه خونه ویرون
یه قلب زخمی یک تن بی جون
نیمه ی گم شده ی من چه کسی می تونه باشه
مثل روح تشنه ی من همیشه دیوونه باشه

کسی که هر کلا مش طلوعی تازه باشه
غم و تنهایی ما به یک اندازه باشه


اونکه ازنهایت عشق من و بااسمم بخونه
من و جزئی از وجودش یا خود خودش بدونه

اونکه گم شده از آغازتا که من تنها بمونم
جاده ی جستجوهام و تا قیامت بکشونم

کسی که همیشه عاشق مثه من دیوونه باشه
تو دنیا اگه نباشه تو آینه می تونه باشه

کسی که هر کلا مش طلوعی تازه باشه
غم و تنهایی ما به یک اندازه باشه

گاهی می شود سبز شد یا مثل سبزه رویید یا که گاهی سبزه ها را فقط بویید گاهی می شود چشم شد تا فرق افق را بوسید ولی نمی شود دل شد یا آرام ماند تنها تپید

جويبار پرسيد : مگر شقايق زيبا بود؟

 گلها گفتند : راست مي گويي ، چگونه ممكن بود با آن همه زيبايي ، شقايق را دوست نداشت ؟

جويبار آهي كشيد و گفت : آن قدر شقايق را دوست داشتم كه اگر تمام آبهاي من به اشك تبديل شود و آنها را براي مرگ شقايق بريزم ، باز هم كم است

تا شقايق هست , زندگي بايد کرد . . . . . وقتي شقايق مرد ، گلهاي باغ همه ماتم گرفتند و از جويبار خواستند براي گريستن ، به آنها چند قطره آب قرض دهد

قسم بر گلرخ عاشق نوازی که در او نیست رنگ بی وفایی

*******

 قسم بر مادری کز هجر فرزند بود گریان به شبهای جدائی

******* 

قسم بر دختری کز راه پرهیز شکیبایی کند در پارسائی

*******

دو رنگی را ز جان من جدا کن دلم را با محبت آشنا کن

از سپیده تا سپیده                                                                     

                 آسمون ابری و تاره

                                مثل بغض سینه من

                                                شوق باریدن نداره 

                                                           بو بارون میده حرفات

اشک چشمام بیقراره 

                           عشق من سوز زمستون

                                                           عشق تو شور بهاره

 دوباره دقیقه ها رو کند و آهسته میبینم

               دوباره چشم خدا رو رو خودم بسته میبینم

                             تا دلم آروم بگیره سر به کوچه ها میزارم

                                         رو به آدما میخندم شب و تا فردا میبارم

آخه دنیا تو چشام رنگشو باخته 

        آخه یک جنس غریبه آسمون منو ساخته

                        برده رنگ انتظار و بارون چشمای خستم

                                      انگار آهنگی نداره بی تو این قلب شکستم

 عشق من جنس هوس نیست؛ رنگ خاطرات تلخه

 قصه های پر غباری که روشون چشمامو بستم

تا دلم آروم بگیره سر به کوچه ها میزارم                                         

        رو به آدما میخندم تو سیاهی ها میگرییم                                  

                    تو یه جاده برفی پی انتها میگردم                 

                                 توی این رویای آبی هنوزم اسیر دردم      

تو مهر و ماه جهانی نقاب یعنی چه
چهارده شبه مه را سحاب یعنی چه
تو کز اجا میر و اوباش رخ نمیگیری
ز شیخ مسجد کویت حجاب یعنی چه
مرا مطالعه صفحه جمال تو بس
به پیش مکتب حسنت کتاب یعنی چه
شب است جمله رفیقان بخواب و من بیدار
بیا قرار دلم باش خواب یعنی چه
از اینکه مست و خمارم ملامتم منما
که مست عشق تو هستم شراب یعنی چه
تو خون خلق چو عذب فرات مینوشی
بگو ز خوردن می اجتناب یعنی چه
بیا بیا که ببوسم ببویم ای گل من
مرا ملاطفتی کن عتاب یعنی چه
شکار ناوک مژگانم ای کمان ابرو
برای کشتن صیدت شتاب یعنی چه
کمند ذلفت تو از قاف گیرد عنقا را
ز بهر بستن عاشق طناب یعنی چه
صبور باش ای دل من ناله مکن
بساز با غم عشق اضطراب یعنی چه